Man zonder masker

Veel mannen groeien op met het idee dat ze sterk moeten zijn, zelfstandig en in controle. Gevoelens worden vaak vroeg naar de achtergrond geschoven, niet omdat ze er niet zijn, maar omdat er weinig ruimte voor lijkt. Het kan veiliger voelen om een masker te dragen dan om te laten zien wat er vanbinnen speelt.

Dat masker helpt om door te gaan. Om te functioneren in werk, relaties en verwachtingen. Tegelijk kan het ook afstand creëren. Tot jezelf en tot anderen. En soms, op momenten dat je alleen bent, voel je dat er iets knelt. Een verlangen naar meer echtheid. Naar contact dat niet alleen draait om prestaties, maar ook om wat je werkelijk ervaart.

Ik ken dat verlangen. En ik ontmoet veel mannen die hiermee worstelen. Mannen die hun plek willen innemen in het leven, maar merken dat ze zichzelf onderweg zijn kwijtgeraakt. Die kracht en zachtheid niet als tegenpolen willen ervaren, maar als iets dat samen kan bestaan.

Begeleiding betekent hier niet dat het masker eraf moet. Het betekent onderzoeken wanneer en waarom het is ontstaan. Wat het heeft beschermd en wat het nu misschien in de weg staat. Niet om iets te forceren, maar om met meer bewustzijn te leren kiezen.

Voor veel mannen is het een nieuw terrein om gevoelens serieus te nemen zonder zichzelf te verliezen. Om grenzen te voelen en aan te geven. Om verantwoordelijkheid te dragen zonder alles alleen te hoeven doen. Dat proces vraagt tijd en veiligheid.

Het gaat niet om worden wie je zou moeten zijn, maar om ruimte maken voor wie je bent. Met alles wat daarbij hoort. Dat is geen rechte weg en geen belofte van verandering, maar wel een beweging richting meer aanwezigheid en verbinding.